Op de algemene Zondagse Audientie op het Vaticaan van 9 maart jl. heeft Paus Johannes Paulus II Israel bekritiseerd aangaande haar beslissing om huizen te bouwen in Oost-Jeruzalem.

Deze openlijke kritiek van de Paus op dit Israelisch besluit “die het vertrouwen tussen de partijen schade kan toebrengen” met betrekking tot het vredesproces in het Midden-Oosten (ook in antwoord op het veto van de Verenigde Staten op de resolutie in de Verenigde Naties die Israel veroordeeld zou hebben), deze openlijke krities kan gelezen worden in het kader van de uitspraken die door het Vatcicaan gedaan werden op 6 mei 1996, die als volgt samengevat luiden:

Het standpunt van de Heilige Stoel aangaande de territoriale status van Jeruzalem is noodzakelijkwijs gelijk aan die van de rest van de internationale gemeenschap. Deze kan als volgt worden samengevat: het deel van de stad dat militair bezet werd in 1967, geannexeerd en tot hoofdstad van Israel werd verklaard is bezet gebied en alle door Israel genomen maatregelen die die van bezettende macht volgens internationaal recht te buiten gaan, zijn derhalve illegaal en worden niet erkend.

Deze zelfde positie werd ingenomen en word nog steeds ingenomen door VN-resolutie 478, aangenomen op 20 augustus 1980 door de Veiligheidsraad van de VN. Ook hierin is opgenomen dat Israelische wetten aangaande (Oost-)Jeruzalem illegaal zijn en het nodigt alle landen met ambassades dan ook uit deze uit Jeruzalem weg te halen en ze elders op te zetten.

Toen dan ook het Vaticaan diplomatieke betrekkingen aanknoopte met Israel, werd de Pauselijke Nuntius in Tel-Aviv gevestigd, waar ook het merendeel van alle Ambassades gevestigd is (o.a. ook de Nederlandse). De Apostolische Delegatie voor Jeruzalem en Palestina, geopend in 1948 voor de stichting van de Staat Israel functioneert in Jeruzalem. Voor een volledige verklaring van het bovenstaande:

http://www.al-bushra.org onder de pagina’s Vatican en Middle-East.

De ‘Osservatore Romano’, in haar editie van 30 juni 1980, een maand voordat de Israelische regering een wet aannam die de annexatie van Oost-Jeruzalem formaliseerde, nam een duidelijk standpunt in t.a.v. Jeruzalem en haar toekomst. De ‘Osservatore’ herinnerde ons in een artikel aan de door de VN aangenomen resoluties in 1947 en in 1948 en aan het feit dat aan Jeruzalem een speciale status was toegekend.

Op 20 april 1984 schreef de Paus “Redemptionis Anno” waarin de standpunten van Paus Paulus VI over Jeruzalem, neergezet in “Nobis In Animo”, 25 maart 1974, nog eens bevestigd werden. Paus Johannes Paulus II zei ondermeer: “Het is mijn plicht, te herhalen dat de kwestie Jeruzalem fundamenteel is voor een rechtvaardige vrede in het Midden-Oosten. Het is mijn overtuiging dat de religieuze identiteit van de stad, met name de tradities van de gezamelijke monotheistische geloven de weg kan plaveien voor een harmonieuze samenleving van allen die de heilige stad als haar eigendom beschouwen” De Paus duidde hiermee de Joden, Christenen en Moslims aan.

De Heilige Vader, bezorgd over Jeruzalem en haar toekomst, zei reeds in 1984, nu 13 jaar geleden ,dat indien de internationale gemeenschap zich niet mengt in het vinden van een rechtvaardige en bevredigende oplossing voor Jeruzalem, deze kwestie “een vreedzame en rechtvaardige regeling van de crisis in het Midden-Oosten in de weg staat”.

De Paus zag dit in het verleden, hij ziet het nu en hij waarschuwt de wereld over de kwestie Jeruzalem. De Paus zegt dat uiteindelijk Jeruzalem de hoofdstad is van iedereen die gelooft in éen God geloven en dat niemand exclusieve rechten kan doen laten gelden.

Juist vanwege zijn standpunt van vrede en gerechtigheid voor Jeruzalem, dienen we de Paus te steunen en te waarderen.